Μια αφήγηση σιωπηλών αγωνιών (άρθρο του Ραφαήλ Μπαχτσεβανίδη)

Του Ραφαήλ Μπαχτσεβανίδη Η μνήμη δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός αναφοράς στο παρελθόν· είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση για τη διαμόρφωση συλλογικής συνείδησης και ιστορικήςευθύνης. Στην περίπτωση της Θράκης, η αποσπασματική ή επιλεκτική αναμόχλευσητου παρελθόντος μετατρέπεται σε εργαλείο είτε εφησυχασμού είτε χειραγώγησης. Τον Απρίλιο του 1914, υπό την ανοχή ή και την καθοδήγηση της Οθωμανικής κυβέρνησης, ξεκίνησε η μαζική εκδίωξη των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και των μικρασιατικών παραλίων. Οργανωμένες ομάδες άτακτων αλλά και τακτικός στρατός εξαπέλυσαν διωγμούς, λεηλασίες και σφαγές, αναγκάζοντας δεκάδες χιλιάδες Θρακιώτες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να καταφύγουν στην ελεύθερη Ελλάδα. Εκκλησίες πυρπολήθηκαν, σχολεία κατεδαφίστηκαν, περιουσίες κατασχέθηκαν και οικογένειες ξεκληρίστηκαν. Αυτή η κλιμακούμενη επιχείρηση εθνοκάθαρσης, που κορυφώθηκε με τις σφαγές και τις εξορίες, υπήρξε η πρόβα τζενεράλε για τις επόμενες γενοκτονικές πρακτικές κατά των Ελλήνων της Μικρά...